Monday, April 21, 2008

gym

Usually umaga ako nasa gym. Para konti pa ang tao. Pag 6 pm kasi ang dami nang rumarampa. Sa dami ng tao parang gusto mong mag-request ng traffic light. Saka fashion police. Ang daming babaeng naka-body suit with matching legwarmers at wristbands. Kulang na lang belt (o kaya shoulder pads, why not!) pwede ka nang mamigay ng award for best in costume. Jane Fonda eez dat yu? Or eez dat yu Olivia Newton-John? Sabagay, nung una din kaming mag-gym ng mga amiga ko, mas napapagod kami sa pagsa-shopping ng outfit kesa sa pagbubuhat ng weights. Isang beses sobra naming kinarir ang pagiging color-coordinated. Talo pa ang star rangers. Favorite show ko to dati sa RPN 9 nung bata pa ako. Red 1! Yellow 3! Green 5! Ayun, nagmukhang kaming christmas tree.

Ang hindi ko talaga maintindihan, eh bakit may mga babaeng kinakarir mag-make up sa gym? Tapos retouch nang retouch pag pinagpawisan. May isa akong donyang nakakasabay lagi sa gym, pati kilay kinakarir. Isang beses pagkatapos niyang mag-retouch, paglabas niya ng CR, mas mataas yung isa. Akala tuloy ng mga tao nagtataray siya. Eh ikaw ba naman ang magdrowing ng kilay pagtapos mong mag-bodyjam. Nakakahilo yun a. Ako nga kulang na lang gumapang pauwi sa sobrang pagod, magdrowing pa talaga ng kilay?

Nung may trainer pa ako, sabi niya sa akin mas nakakagigil daw magbuhat ng weights pag nakikinig ka sa music. Importante daw ang gigil. Eh yun ang wala ako. Kaya napabili ako ng ipod. Kaso pinuno ko ng emote songs. Tuloy, sa halip na manggigil medyo nateary eyed pa ako habang nagba-biceps curl sa Hopelessly Devoted To You.

Ngayon may bago na akong motivation sa paggi-gym. Doon ko pinapanood ang “Barefoot Contessa”. Talo ko pa ang uma-attend ng cooking class habang nagti-treadmill. Kanina lang natutunan ko kung paano gumawa ng potato pancakes. At meron pang tips kung paano gumawa ng isang bonggang picnic basket. Fabulousness!

Para sa lahat ng mga nangangarir mag-gym, eto lang ang masasabi ko: Girl, wag OA. Sabi nga ng idolo kong si Mika...

Tuesday, April 15, 2008

up workshop

Nung 1994 natanggap ako sa UP National Workshop. 2 weeks kami sa Baguio. Sa umaga nasa workshop, sa gabi naglalasing. O kunwari naglalasing. Eh di ba ganun ang trip pag bata ka, kunwari tipsy, para next day kunwari hindi mo maalalang hinalikan ka ng crush mo na akala mo super straight. Eh semi straight pala syet. Saka hindi naman talaga yun halikan. Smack lang. With tongue.




Sa workshop noong 1994 ako unang nakakita ng multo. Saka naligo sa ulan sa Burnham Park. Dun ko rin unang nakilala si Auraeus Solito kasama ang jowa niya- na in fairness, cute. Lagi silang makaholding hands. At minsang gumimik kami sa Spirits, naghalikan pa sila sa harap ko. Dahil closeta—o semi-straight—pa ako nun, na-iskandalo ako kay Auraeus. Tapos nalaman ko, taga-Sampaloc din pala siya, halos magkapitbahay kami. Pagbalik ko sa Manila, madalas tumatambay na ako sa bahay niya. At sa bahay ng iba ko pang nakasama sa workshop.




Nung imbitahan akong sumali sa UP Workshop ngayong taon, hindi ako nagdalawang isip. Lahat ng deadlines, lahat ng trabaho, inusog ko. Nung hindi ko maiusog, tinakasan ko. Kaya ngayon wanted ako.




Kumustahan ang workshop. Writers in mid-career. In short, ngayong tumatanda na kami, ano ba talagang plano namin sa buhay namin? Siyempre ako mas concerned ako sa outfit na isusuot ko araw-araw sa workhop. Hello, Baguio yun, may excuse akong mag-scarf! At kumarir ng buhok. In fact, limang klaseng hair wax ang dala ko. Medyo nahiya lang ako nung may makapansin na ang dami kong dalang sapatos. Kaya hindi ko na sinuot yung isang pares. Baka isipin hindi ako serious writer.





Pero eto ang totoo: sobra akong nagpapasalamat na napasama ako sa workshop. Lahat ng hinahangaan kong writers, andun. Lahat sila, nag-abalang basahin ang sinulat ko. At nagbigay ng opinyon. Ang dami kong natutunan. At ang lalong nakakatuwa, ang dami kong naging bagong kaibigan.