Thursday, November 29, 2007

the one

Pwedeng dati mong nakarelasyon. O fling. Pwedeng naging kaklase mo nung high school. O kaya dating officemate. O kaya kapitbahay.

Siya yung taong ngayong mas mature na ang outlook mo sa buhay, ngayong kahit nasa relasyon ka na at maligaya ka, siya yung isang taong naaalala mo pa rin.

At higit sa lahat, pinanghihinayangan.

The one that got away, sabi nga sa blog ng isa kong kaibigan. Tungkol sa isang lalaking minahal niya pero dahil straight yung guy, ni minsan hindi siya nagkalakas-loob na sabihin dito ang nararamdaman niya.

Kahit daw nung time na super close na sila, at halos sa bahay na niya tumira yung lalaki dahil sa araw-araw nitong pagbisita, kahit noong magbitaw ito ng dialogue na “kung papatol lang ako sa bakla, sa yo na lang”, ni minsan hindi pa rin nakuhang magtapat ng friend ko dun sa lalaki.

Kaya akala nung straight guy, hindi siya interesado.

Hanggang magkahiwalay sila ng landas.

Ngayon pag naaalala niya yung straight guy, nanghihinayang talaga siya. Pwedeng wala rin namang pinuntahan ang relasyon kung sakaling naging sila, lalo na kung babae talaga ang hanap nung lalaki. Pero sana, sana daw nasabi man lang niya ditong “I love you.”

Palagay ko, karamihan sa atin, merong the-one-that-got-away sa buhay niya. At lahat tayo, gusto nating magkaroon ng second chance.

Yung second chance na masabi man lang yung matagal nating kinimkim sa dibdib natin.

Gaya ng friend ko: “I love you.”

Pwede rin namang kabaligtaran. “Hayup ka, demonyo, bottom!” Kasi hindi lahat ng the-one-that-got-away, matinong tao. O nagpaalam man lang ng maayos.

May ilan sa atin, raise your hands kung kayo nga ito: tayo yung the-one-that-got-away.

Tayo yung iniyakan.

Tayo yung pinanghinayangan.

Parang ang haba ng hair di ba?

Pero sa totoo lang, hindi dahil ikaw yung the-one-that-got-away ibig sabihin ikaw yung mas lamang.

Kasi nung lumayo ka, nasaktan ka rin naman di ba?

At minsan nga, mas malalim pa ang sugat mo kesa dun sa iniwan mo.

Minsan, ikaw pa yung may sugat na hanggang ngayon hindi naghihilom.

At sing dalas mo ring naiisip yung iniwan mo.

Gusto mo ring magkaroon ng second chance.

Para mag-“I love you.”

O mag-“hayup ka, demonyo, bottom!”

Dahil hindi naman lahat ng iniiwan, kawawa.

Ako siguro, at ito talaga ang matagal ko nang kinikimkim, gusto ko lang mag-‘thank you.”

Ewan ko ba. Bata pa ako eto na ata ang bagahe ko. Eh ang dali-dali namang mag thank you di ba?

Dalawang salita lang, kahit galing sa ilong, kahit ngongong "Wenk yu", sapat na yun.

Pero sa buhay na to, well so far sa buhay ko, ewan ko senyo, eto ang nadiskubre ko: Madalas, yung napakasimpleng bagay pa ang ipinagkakait natin sa mga taong mahal natin. Lalo na kung gusto natin silang saktan.

“Thank you” lang, at maisasara ko na nang buong-buo ang kabanatang yun sa buhay ko.

Kaya thank you.

Thank you.

Thank you.

Kung nababasa mo man ito.

Thank you.

Monday, November 26, 2007

asl please

Nung Nov 1, 2005 sinimulan kong isulat ang ASL PLEASE, isang blog novella sa friendster account ko nung cool pang mag-friendster. Plano ko, tapusin siya in 10 chapters. Siyempre hindi ko nagawa. Naka-5 chapters lang ako. Suspetsa ko magiging pelikula siya. Balang araw.

Post ko lang uli dito ang Chapter 1.

Warning: Wag nyo tong basahin kung pikon kayo. O religious. Intsik. Koreano. Thomasian. Atenean. Taga-UP. La Salle. Lalo na kung taga MTRCB kayo.

Hindi nga.

Pero siyempre lalo lang kayong magbabasa.

Walang sisihan.

click nyo dito kung sure na kayo

Wednesday, November 21, 2007

cover girl 2

Ang buong akala ni Rose nung una, dahil sa overfatigue kaya nag-collapse sa trabaho at na-confine ang boyfriend niyang si Bong. Kung papaniwalaan niya ang nanay ng lalaki, mula raw nang hindi makipagkita si Rose kay Bong, nawalan na ito ng ganang kumain, at hindi na makatulog.

Nag-volunteer si Rose na magbantay sa boyfriend ng gabing yun. Hindi para alagaan ito. Kundi para hintayin itong magising at kausapin nang masinsinan.

Pero nung magising si Bong, ang unang tinanong nito sa kanya: Dumaan na ba si Victor?

Nadurog ang puso ni Rose. Na-realize niyang kahit bakla ang boyfriend niya, mahal na niya ito.

At dahil sa pagmamahal na ito kaya siya mismo ang tumawag kay Victor para ipaalam dito ang nangyari kay Bong.

Nang gabi ring yun, dumating si Victor. Dalawa nilang binantayan si Bong habang natutulog ito.

At doon niya nalaman kay Victor ang lahat.

Varsity players noon ang dalawa sa college at kapwa may nobya nang magkaroon sila ng relasyon. Pero dahil lumaki sa isang pamilyang sagrado Katoliko, may guilt complex si Victor tuwing magsi-sex sila ni Bong. Sa halos sampung taon daw na tinagal ng relasyon, mabibilang lang talaga ang pagtatalik nila. Kung maituturing ngang pagtatalik ang ginagawa nila.

Nung ma-diagnose daw na may HIV si Bong, ang unang akala ni Victor ay sa kanya ito nahawa. Na-involve kasi siya dati sa isang car accident at nangailangan ng blood transfusion. Ito lang ang naiisip niyang pwedeng pag-ugatan ng sakit.

Pero nung lumabas na negative ang results ng HIV test kay Victor, saka lang daw umamin si Bong na kung sino-sinong lalaki na pala ang naka-one night stand nito. Tuwing tumatanggi raw makipagsex si Victor sa kanya, madalas dalawa o tatlong lalaki ang kapalit nun.

Mabilis na nasira ang relasyon nina Victor at Bong pagkatapos nun. At dahil sa pangyayari, lalong nakumbinse si Victor na walang mararating ang pakikipagrelasyon sa kapwa lalaki. Kaya pinilit niyang magmahal ng babae. Hanggang magkanobya siya’t makasal.

Ilang beses daw tinangka ni Bong na makipagbalikan sa kanya. Pero desidido na siyang magpakalalaki. Kaya’t paulit ulit niya ring kinumbinse si Bong na subukang magmahal ng babae.

Pero ayon na rin kay Victor, nang una niyang makitang kasama ni Bong si Rose sa Christian fellowship, nakaramdam siya ng matinding selos.

Doon niya na-realize na mali ang ginawa niyang pagpapakasal. Mali ang ginawa niyang pag-iwan kay Bong. Kaya’t siya naman ang naghabol dito.

Ngayon, hihiwalayan na raw ni Victor ang asawa niya. At ang pakiusap nito kay Rose: pakawalan na rin si Bong.

Kung ibang babae siguro ang nasa posisyon ni Rose, madali niya itong nagawa. Ano bang pakialam niya sa dalawa, lalo na’t niloko siya ng mga ito.

Pero hindi nga ordinaryong babae si Rose.

Dahil kahit bakla, at kahit may HIV ang boyfriend, hindi ito mga sapat na dahilan para mabura ang pagmamahal niya sa boyfriend.

Nang mga sumunod na araw, ganito raw ang mga naging eksena sa ospital: dahil wala nang tinatago ang dalawa, minsan daratnan niyang magka-holding hands sina Bong at Victor, minsan magkukuwentuhan na parang wala siya doon, at minsan inutusan pa siyang magbalat ng suha habang magkayakap na nanonood ng TV ang dalawa.

At ngayong nakalabas na ng ospital si Bong, parang yayang bubuntot-buntot sa dalawa si Rose. Nakikisingit sa date. Nakikisawsaw sa kwentuhan. Kahit siya napapagod na sa ginagawa niya, pero hindi niya mautusan ang sariling iwanan si Bong. Humihingi siya ng tulong sa akin, paano daw siya matatauhan?

Pero hanggang ngayon wala akong maipayo. Kasi paano mo papayuhan ang isang taong nagpapakatanga sa pag-ibig?

Friday, November 16, 2007

gay lingo

Ano ang Vitamin A, choo-choo bells at Cookie Chua sa salitang bading? At sino sina Lucila Lalu, Bambi Arambulo, at Joanna Paras? Kung alam n'yo, Winnie Monsod kayo sa quiz na to. Kaya wag nang chumenelyn kimberly! Go!

1 Notabelles

a) tawag sa boy band na binuo ni Kuya Germs sa "Walang Tulugan"
b) pwedeng jutay, reggie curley o dakota harrison
c) mga baklang size queen

2 "Lyka ni lola magpabona." Kapareho nito ang

a) Wiz wa feel ni shofatidz magpajug.
b) Wichelles ko knowing itich ateng.
c) Uring na uring na si vaklush.

3 Pag ginawang swardspeak ang pangalang Melanie Marquez, ang ibig sabihin nito ay

a) mahogany
b) majoray
c) majubis

4 Pag tinawag kang Sheryl Cruz, ikaw ay

a) kontrabida
b) chinita
c) mapagbigay

5 Ilang bakla ang bumubuo sa isang vadingger z?

a) 5
b) 4
c) 3

6 "Mudra, ang bongzy-bongzy ng ohm!" Ibig sabihin ay

a) napakagwapo ng lalaki
b) ang bongga-bongga ng suot mo
c) type na type ka ng lalaki

7 Para maging fresh kapag pagod ikaw ay

a) rarampa
b) boborlog
c) eerna

8 Pag tinawag kang junjun, ka-level mo si

a) Rustom Padilla
b) Dagul
c) Aga Mulach

9 Pag wala kang karu, call ka ng

a) boksi
b) chorvacles
c) flying carpet

10 Nae-elya ka pero walang papa, wa choice ka kundi

a) mag-Oprah Winfrey
b) mag-Bionic Woman
c) mag-Indira Gandhi

andito ang sagot ate, click mo

Wednesday, November 14, 2007

set pics

Mamatay ka, Juday! Pero siyempre, dapat glamorosa pa rin ang lola n'yo. Day 5 ng "Kulam", produced by Regal Films. Ewan ko kung kelan matatapos ang pelikulang ito. Daming aberya. Di ako magugulat kung ma-shelve siya.

This is Geng. Juday's double in the movie. Kung ako ang tatanungin, siya talaga ang bida ng "Kulam" dahil sa dusang dinadanas niya sa set. Magaling na writer din yang si Geng. Btw, sa multiply site niya galing lahat ng pics ng "Kulam". Thanks, Geng.

2-3 hours ang pag-apply ng prosthetics kay Geng. Sisimulan sa kamay.

Sa braso.

Tulong-tulong kasi may 12 midnight na cutoff ang artista. 12 noon usually dumarating sa set. Kung galing sa taping, minsan 1 pm. Roll kami ng 3 pm. From 3-12 pm, 8-10 sequences ang hinahabol namin. Sa isang horror film na napakaraming effects, eto ang katumbas na trabaho nun sa totoong buhay: para kang pinagluto ng kare-kare in 15 minutes.

Pag nalagyan na ng prosthetics ang buong katawan si Geng, saka ilalabas ang mask. Nag-iisa lang yan kaya ingat na ingat kami.

dami pa, click nyo to

Tuesday, November 13, 2007

cover girl

Dati kong istudiyante si Rose. At dahil karamihan sa mga istudiyante ko noon naging kaibigan ko, hanggang ngayon nagti-text pa rin kami sa isa’t isa. May isa kayong dapat malaman kay Rose: lahat ng naging boyfriend niya, bading. Sabi ko nga minsan kay Rose, talo pa niya ang beauty queen. Kasi 3 consecutive years na siyang title holder: Mula 2003-2006 siya ang nag-iisa at bukod tanging Miss Cover Girl Philippines. At di biro yan ha. For every year, meron talaga siyang naging jowang closeta.

Nitong huli kaming magkita ni Rose sa isang restaurant sa Ortigas, sa kalagitnaan ng dinner, bigla siyang umiyak. Problema daw sa bago niyang boyfriend. Siyempre alam ko na. At di ko napagilan ang sarili ko: Don’t tell me… Ikaw na naman ang nagwagi bilang Miss Cover Girl Philippines 2007? Gusto ko pa sanang mag-joke na makakatanggap na siya ng certificate sa Guinness World Records pero may sinabi si Rose na bigla na lang akong natulala.

Minsan, iniisip ko, siguro kaya ako naging writer, kasi lagi akong napapaligiran ng mga taong makukulay ang buhay. Ni hindi ko na kailangang mag-imbento ng kwento.

Gaya ng kwento ni Rose.

Mag-iisang taon na dapat ngayong December sina Rose at ang boyfriend niya. Matagal na silang nagkakasabay sa isang aerobics class ng isang sikat na gym. Pero naging close lang talaga sila nang malaman nilang pareho sila ng pinupuntahang Christian fellowship.

Simula pa lang sumagi na agad sa isip ni Rose na baka bakla ang boyfriend niya. Kasi iisa lang naman ang hulma ng mga lalaking nagugustuhan niya: malinis sa katawan, witty, at sensitive. Eh di ba sa standards na yan, parang naghahanap ka talaga ng closeta sa buhay mo. Pero hindi takot tumaya sa pag-ibig si Rose. Kaya kahit paulit-ulit nang natisod, sige pa rin ang lola.

Sabi ni Rose, ngayon lang daw siya umibig ng todo. Kasi pakiramdam niya, hindi lang yung lalaki ang ka-relasyon niya, kundi pati nanay, tatay, at mga kapatid nito. Nung unang ipinakilala pa lang daw si Rose sa pamilya ng lalaki, kulang na lang eh magpatawag agad ito ng pari para makasal na sila. Siyempre me dahilan pala kung bakit.

Unang nagduda si Rose sa boyfriend niya nung minsang pilitin niya itong magmotel. Kahit anong pang-aakit daw ang gawin niya, ayaw siyang galawin ng lalaki. Kasi nirerespeto niya raw si Rose.

Bigla-bigla, tumunog ang closeta alarm ni Rose. Kasi ilang beses na niya itong narinig sa iba niyang boyfriends. Kaya nang mga sunod na linggo naging alerto siya.

At isang araw nga, habang nasa mall sila ng boyfriend at naghihintay ng schedule ng papanooring sine, nakatanggap bigla ng text ang lalaki. May emergency daw sa trabaho, at ganun lang, iniwan siya ng boyfriend niya. Sinundan ito ni Rose.

Sa isang coffee shop sa labas ng mall, nakita niyang nakipag-meet ang boyfriend niya sa isang lalaki. Bigyan natin ng pangalan ang lalaking ito. Tawagin natin siyang Victor. Minsan na siyang nakilala ni Rose sa Christian Fellowship na pinupuntahan nila ng boyfriend niya. Hi-hello lang. Ang alam niya may asawa na ito pero ni minsan hindi niya nakilala.

Mula sa restaurant, kinarir ni Rose na sundan pa rin ang boyfriend niya at si Victor. Halos himatayin siya nung ma-realize kung saan papunta ang dalawa. Sa motel. Sa mismong motel kung saan siya dati ayaw galawin ng boyfriend.

Pagkatapos nun, ilang araw na hindi nagpakita si Rose sa boyfriend niya. Galit na galit siya, hindi lang sa lalaki, kundi lalo na sa sarili niya. Ano bang magnet meron siya at lagi siyang natatanso? At bakit ang tanga-tanga niya?

Dahil sensitive ang boyfriend, nakatunog itong may problema, at ilang beses na pinuntahan si Rose sa bahay para kausapin pero hindi niya ito hinarap. Lahat ng tawag at text nito, hindi niya rin pinansin. Hanggang isang gabi, yung nanay ng lalaki ang biglang dumating sa bahay niya.

Sinugod daw sa ospital ang boyfriend ni Rose. Bigla na lang daw nag-collapse habang nasa trabaho. Sobrang guilty si Rose. Ang daming naglaro sa isip niya: Siguro dahil sa hindi niya pagpansin dito, hindi na kumakain ang boyfriend niya. Siguro gulong-gulo rin ang isip nito. Lahat ng siguro naisip niya. Pati: siguro, hindi naman siya bading.

Pero sa ospital, malalaman ni Rose kung bakit talaga nag-collapse ang boyfriend niya. May isa pa pala itong sekretong pinagkatago-tago sa kanya. Matagal na palang maysakit ang lalaki. At hindi basta simpleng sakit.

Anong sakit?

click nyo dito

Monday, November 12, 2007

neozep

Dahil hirap sa buhay ang jowang si Arthur, laging si Joey ang gumagastos tuwing lumalabas sila. Kahit kelan hindi ito naging issue kay Joey pero minsan, nung isang beses na magkikita sila ni Arthur sa Makati para gumimik, sinisipon si Joey. Nagtext siya kay Arthur na dalhan siya ng neozep, kahit isang tablet lang. Nagreply si Arthur: sorry bebe, sakto lang sa pamasahe ang pera ko. Nagtext back si Joey: sige ok lang. Pero ang totoo, hindi ok. Dala siguro ng sipon at sakit ng ulo, nagsimulang maghimutok si Joey: magkano ba naman ang isang neozep? Tatlong piso? Limang piso? Kung me malasakit siya, kung mahal niya talaga ako, siguro naman makakagawa siya ng paraan para ibili ako? Habang hinihintay dumating ang jowa, nagdasal si Joey na sana lord, please naman lord, please please please, sana me dalang neozep ang bebe ko. Kahit half tablet na neozep, hindi lang para sa sakit ng ulo niya, kundi para na rin sa ikatatahimik ng relasyon nila. Pero nung dumating si Arthur, wala itong dala. Sorry nang sorry si Arthur, ngumiti lang si Joey: ano ka ba, ok lang sabi.

Pagkalipas ng maraming buwan, nagkaroon ng LQ sina Joey at Arthur. Nagkukuwentuhan sa phone ang mag-jowa nang mapansin ni Joey na parang wala na siyang kausap. Mayamaya me narinig na lang siyang humihilik. Yun pala nakaidlip si Arthur, pagod kasi sa trabaho. Siyempre nagtampo agad si Joey. Nagsorry si Arthur. Pero si Joey, hindi napigilang mag-moment ng bakla. Nag-speech: Bakit ganun, laging ako na lang ang nagbibigay. Laging ako na lang ang umuunawa. Ako, ako, ako. At bigla, naungkat ni Joey ang tungkol sa neozep.

Neozep? Anong neozep, tanong ni Arthur. Paano nga naman niya maaalala, ang tagal na nun. Eh di ipinaalala ni Joey. Sa halip na maunawaan ang side ni Joey, nagalit si Arthur. Siya naman ang nag-moment. (Ganun talaga pag dalawang bakla ang nag-away, talo mo pa nanonood ng showdown nina Jean Garcia at Eula Valdez sa soap, umaatikabong aktingan.) Pakiramdam daw ni Arthur, nasampal ang buong pagkatao niya. Issue pala kay Joey na siya ang gumagastos tuwing lumalabas sila, ba’t hindi siya agad nagsalita? Hindi yun ang point, sabi ni Joey, hindi ito tungkol sa pera. Ang hinihingi ko lang sa yo, magpakita ng konting effort.

Eto naman ang speech ni Arthur: Anong effort? Tuwing pinipilit mo akong gumimik kasama ang friends mo, tapos ikaw ang nagbabayad para sa akin, palagay mo ba hindi ako nahihiya? Palagay mo ba hindi ako nanliliit? Pero kinakapalan ko na lang ang mukha ko kasi yun ang gusto mo. Hindi pa ba effort sa yo yun? (O diba, ang sarap palakpakan ng mga bakla!)

Nauwi sa matinding sumbatan ang away, nagsigawan, nagtapunan ng gamit, at meron pang eksenang habulan sa gitna ng mall, the works! Ilang araw silang hindi nag-usap. Nagkabati rin naman, pero dahil me bitbit pa rin silang himutok, dumalas ang LQ ng dalawa, at may ilang beses, naungkat uli ang tungkol sa neozep.

Marami sa atin, bakla man o hindi, kinakarir maging magsasaka. Kasi ang hilig-hilig magtanim ng sama ng loob. Eh eto ang problema diyan: siyempre, ang itinanim mo, aanihin mo rin. Buti sana kung maganda ang ibubunga. Kaso madalas, yung napakaliit na bagay, nagiging dahilan lang para magkalamat ang relasyon. At yun nga ang nangyari kina Joey at Arthur. Dahil sa neozep, di nagtagal, naghiwalay sila.

Friday, November 09, 2007

janvier

11:00 PM, November 7, 2007. Me natanggap akong text galing sa isang kaibigan sa press: Kapatid, 22o ba i2ng kumakalat na nude pic ni janvier? O gimik lang to ng pelikula nyo?

Uminit ang ulo ko dun sa huling tanong. Tinawagan ko agad si Janvier.

JD: Hello?

JL: Janvier, si Jun Lana.

JD: Hi, Direk.

JL: Hi ka diyan. Ikaw nga umamin ka, nagpakuha ka ba ng nude pic para pag-usapan ka?

JD: Ha? Hindi, direk!

JL: Eh kasi sa totoo lang, nung cast party pa lang ng Roxxxanne (Oct 10), nilapitan na ako ni Jay (Aquitania), at siya ang nagsabi sa akin na may kumakalat ka raw na nude pic. Hindi ko pinansin. Kasi pag pinatulan mo, lalong lalaki. Baka isipin ng mga tao gumagawa tayo ng gimik. Eh pinaghirapan natin ang pelikula tapos sa ganito lang tayo babagsak. Medyo cheap. Di naman natin kailangan

JD: Direk, I swear, hindi ko po alam kung kanino nanggaling yan. Nalaman ko rin yan nung premiere night mismo. Pinakita sa akin nung isang kaibigan ko. May nagforward daw sa kanya.

JL: Sino’ng nagforward, si Ihman (manager ni Janvier)?

JD: Direk, hindi! Wala po kaming alam diyan! Itataya ko po ang buhay ng mama ko!

JL: Sinali mo pa ang nanay mo.

JD: Nakita nyo na po ba yung nude pic, direk?

JL: Panong hindi ko makikita eh pinagkakaguluhan ng mga bakla sa GMA.

JD: Hindi naman nakakahiya di ba, direk? Tulog pa ako niyan ha.

JL: Gago. (Pero sa totoo lang lahat ng baklang nakakita, dalawa lang ang reaction: nagtititili na parang nasiraan ng bait, o natameme na parang na-shock) So sino ang kumuha ng nude pic mo, si Ethel?


JD: Naku hindi, Direk. Hindi yun gagawin ni Ethel sa akin. Mabait yun.

JL: Mabait. Eh ba’t ka nakipag-cool off?

(Walang sagot.)

JL: So kung hindi si Ethel, sino ang kumuha ng litrato mo?

JD: Dati kong housemate, direk. Bad trip nga eh.

JL: Kelan to?

JD: Last year pa, direk.

JL: Last year? Tapos lumabas kung kelan premiere night ng Roxxxanne? Eh di ba nangangamoy gimik nga?

JD: Hindi ko nga po maintindihan eh.

JL: So hindi talaga gimik?

JD: Hindi po.

JL: Eh matanong ko lang: ganun ka talaga matulog? Hubo’t hubad?

JD: Hindi po. Naka-shorts po ako niyan. Hinubaran ako ng housemate ko.

JL: Sa laki mong tao, Janvier, hindi ka madaling hubaran ng shorts, para namang imposibleng hindi ka nagising. Ni hindi mo naramdamang hinuhubaran ka? Bakit lasing ka?

JD: Hindi po.

JL: Alam mo parang ang hirap paniwalaan niyan.

JD: Hindi nga, direk. Parang mantika po ako matulog.

JL: Ewan ko sa yo. Basta pag me nagtanong din na press sa yo, pakilinaw lang: wala akong kinalaman sa gimik na yan.

JD: Hindi talaga gimik, direk. Pramis.

JL: OK sabi mo eh. Oy isusulat ko to sa blog ko ha.

JD: Sige, direk. Isama nyo pa yung nude pic ko eh.

JL: Tigilan mo nga ako. Good night.

JD: Sige, direk. God bless.

After 2 minutes. Nag-ring ang cellphone ko.

JL: O?

JD: Direk, ilalabas n’yo ba yung nude pic ko sa blog n’yo? Baka makita kasi ni mama.

JL: Eh sira ka pala. Ikaw kaya ang nag-offer. Wala akong plano no?

Thursday, November 08, 2007

contact lens

Midnight sale sa Megamall nung unang maisipan ng kaibigan kong si O na bumili ng cosmetic contact lens. Light brown. Hindi dahil sa kailangan niya talaga ang contact lens kundi dahil buy one take one. Eh mahilig sa sale ang bakla. Dahil sa sale kaya ang dami-dami niyang nakolektang payong sa Watson’s. Nagoyong bumili ng kung anong product (kahit hindi niya kailangan) para lang sa libreng payong.

May catch ang “buy one, take one” na contact lens. Kasi yung “take one” isa lang ang available na kulay: violet. Obviously, flop ang violet contact lens kaya pinamimigay na nung optical shop. Pero OK lang kay O. Feeling niya, nakatipid pa rin siya.

Siguro dahil may kaputian, bumagay ang light brown na contact lens kay O, kaya naman mabentang-mabenta ang bakla nung rumampa sa Malate. May nakilala siyang Afam, at duda niya medyo high kasi pinagtripan ang mga mata niya. Buong gabi nakatitig lang daw sa kanya, ang ganda-ganda raw ng mga mata niya. Parang diamonds. Nangungusap. They are like nothing I’ve ever seen before. It’s like God created a special color just for you. Siyempre hindi sinabi ng bakla na naka-contacts lang siya. Eh disposable yun. So nung sumunod na linggo, bago uli makipagkita kay Afam, bumalik sa Megamall si O para bumili ng isa pang pares ng light brown. Surprise! Out of stock. Pumunta siya sa ibang optical shop, merong light brown pero ibang shade, hindi cat’s eye. Saka dahil hindi sale, medyo mahal ang contact lens, at ayaw gumastos ni O. Pinag-isipan nya kung yung violet na lang ang susuutin. Pero alangan namang biglang nagbago ang kulay ng mga mata niya di ba? Panic si bakla. Tinawagan ako, ano raw ang gagawin niya? Siyempre dahil ako ang writer, ako ang nakaisip ng perfect alibi. Nung gabing makipagkita si O kay Afam, naka-oversized sunglasses ang bakla. Kunwari may sore eyes.

Nawili sa pagsuot ng contact lens si O. Kung walang contact lens, tinatiyaga niyang maglagay ng eyeliner. At flawless mag-eyeliner si O. Medyo singkit kasi kaya gusto niyang pinapalaki ang mga mata. Minsan tinanong ko siya: Eh ba’t mo ba kinakarir yan? Hindi ka ba napapagod? Ang sagot ni O, hindi raw. Lalo na ngayong na-realize na niya kung gaano ka-importante para sa isang bakla ang may kahali-halinang mga mata. Yun daw ang number 1 asset natin. Isang sulyap lang daw, isang tingin, kahit madilim (kadalasan nga sa dilim), nagkakaintindihan na tayo.

Sabagay, kung iisipin mo, totoo yun. Isang araw bumibili ka lang ng vitamins sa Mercury, o pasakay ng MRT, o pumipila sa mini-stop para mag-merienda ng siopao, and out of the blue biglang may lalaking magkaka-interes at mapapatingin sa yo, lalaking hindi mo sure kung bakla rin, kaya titingin ka pabalik (kung single ka, ehem), yung tingin na medyo guarded pero inviting at the same time, yung tingin na may konting landi pero nagpipigil, yung tingin na more than friendly pero hindi naman bastos… Titingin ka, maninimbang kung may pinapahiwatig siya. At siyempre yung tinitingnan mo, aarteng look-away, kasi biglang na-conscious (o maarte lang talaga). Pero kung interesado siya, pasimple siyang titingin uli sa yo. At ikaw naman ang titingin palayo. Parang ping-pong. Hanggang finally magtama ang mga tingin n’yo. This time yung tingin na meron nang malisya. Yung tingin na nagsasabing alam-mo-type-kita-pero- ikaw-kaya-ang-unang-lumapit-try-mo-lang-ate. At siyempre, lahat yan mangyayari in 15 seconds or less. Mas may impact nga naman kung naka-contact lens ka. At cat’s eye. Taray.

Maganda panoorin ang mga ganitong tinginan pag nasa loob ka ng isang bar. Siyempre lahat ng bakla diyan nagpaplantsa ng buhok, o kung semikal, siguradong naka-outfit para bumandera sa gitna. In short, lahat nagmamaganda, kaya lahat diva-divahan, walang nagpapansinan, kunwari bored, kunwari hindi tumitingin, pero matitindi ang peripheral vision ng mga yan, dun sila sa gilid na mga mata suma-sight kung may cute. Pero minsan mahuhuli mo pa rin silang tumitingin sa yo, split-second lang naman, pero huli mo pa rin, at pag nahuli mo bigla ka nilang iirapan, siyempre papayag ka ba namang irapan ka ate, so gaganti ka, iirap ka rin, yung mas pronounced na irap na may kasabay na taas ng kilay at thought-balloon na nagsasabing hoy-bakla-di-ka- kagandahan-eto-uminom-ka-ng-kape-para-matauhan-ka! Again, tama si O, di ba mas bongga kung naka-contacts ka habang nakikipag-irapan?

May magic moment sa loob ng isang bar, basta observant ka at wag kang kukurap: Ito yung moment na sabay-sabay nag-iirapan sa buong dance floor ang mga bakla. Pag na-sight mo ang moment na yan, para ka na ring nakakita ng shooting star, ate. Kasi minsan lang yan. Sobrang rare. Pwede kang mag-wish.

Monday, November 05, 2007

butch

May interesting article sa Genre magazine: “Should I butch it up to get a man?” Many years ago, may kakilala akong filmmaker na may na-meet na Australyano sa chat. In fairnez, kamukha ni Brad Pitt yung Australyano. At rica peralejo (read: rich, ate). Para mabingwit ang Australyano, nagpanggap na straightacting ang kakilala ko. Di nagtagal, pumunta dito ang Australyano. Nagmeet sila ng kakilala ko, nagsex, hanggang yung 2 weeks na bakasyon ng Australyano naging one month. Siyempre diring-diri ang kakilala ko sa pagpapanggap niya, pero mahal na niya yung Australyano. Afraid siyang iwan nito. Isa pa, nakakatulala talaga sa gwapo yung guy (kahit ako na taga-showbiz muntik na akong ma-comatose nung makita ko ang picture, at picture pa lang yun ha), at napaka-sweet, imagine ikinuha siya ng condo sa WackWack para maging love nest nila. Isang araw nagpropose yung Australyano na mag-move in na lang yung kakilala ko sa bahay ng Australyano… sa Australia! Kilig na kilig yung kakilala ko, pero naisip niya, panahon na para sabihin niya sa Australyano ang totoo. Panahon na para ipakita niya sa Australyano lahat ng sash at koronang napanalunan niya sa mga beaucon (hehe dagdag ko na lang ito, although beauconera talaga ang kakilala ko, at favorite niyang irepresent ang Puerto Rico). Saka tama naman ang katwiran ng kakilala ko: kung love talaga siya ng Australyano, dapat matangap nito ang totoo niyang pagkatao, di ba? Sadly, hindi lahat ng katwiran, kahit tama, nasusunod. Dahil nung bumalik sa Australia ang jowa niya, ni ha, ni ho, wala na siyang narinig dito.

Should I butch it up to get a man?
Ate, lahat gagawin ko!
Deadma sa love! I am what I am!
  
pollcode.com free polls

Sunday, November 04, 2007

sad?

Favorite TV show ng friend kong si Nadia sa U.K. Hilarious!

Thursday, November 01, 2007

for now

Marami kaming patay pero wala kaming binibisita pag Nov 1. Eh mabuti na rin siguro. Kasi ako ang taong hindi mahilig sa pamamaalam. Eto na lang ang lagi kong iniisip: Tao lang naman ang gumawa ng concept ng time. Tayo lang naman ang nag-imbento ng kalendaryo, ng orasan para bilangin ang paglipas ng mga araw. Kaya kahit maraming beses na akong pumunta sa lamay, naghatid sa libing ng mga kakilala, kaibigan, at kamag-anak, marami sa kanila, buhay na buhay pa rin sa isip ko.

Nakikita ko pa rin ang usok na galing sa kusina ng lola ko, nagluluto ng laing para sa pagbisita namin. O ang mga bulaklak sa buhok ng Tita Ason, habang inaayusan siya ng mommy ko at iba pang kapatid niya nung araw ng kasal niya. O ang tawa ng kaibigan kong si Charley habang binabasa niya ang unang play ko nung high school ako. Iba’t ibang piraso mula sa iba’t ibang panahon. Iba’t ibang kulay. Iba’t ibang mukha. Hanggang ngayon daladala ko silang lahat. At walang kalendaryong pwedeng magsabi sa aking wala na sila, dahil sa isipan ko, buong buo pa rin sila. At palagay ko lahat tayo, ganito lang kasimple ang gusto: Na balang araw may aalala din sa atin.

Pero sa ngayon, tayo muna ang aalala sa kanila.