Thursday, August 23, 2007

palanca


Nagulat ako may dumating na invitation galing sa Palanca. Eh di naman ako sumali. Tapos naalala ko nag-hall of fame nga pala ako last year hehe. Wow, ibig sabihin ba nito di ko na kailangang mag-gate crash sa Palanca ever? Paksyet. Tuwing mananalo ako noon ng Palanca, ang lagi kong tanong eh kung magbabarong o hindi; kung magpapaka-cool o formal. Siyempre big deal, Palanca yan eh, pero ayaw mo namang magmukhang magre-reyna elena ka sa santa cruzan di ba, yung kulang na lang lagyan ka ng kapa. Me iba naman sobrang casual, kasi nga artist daw, kunwari they don't care, kaya astang parang manonood lang ng sine sa Star Mall, pero wag ka, secretly nagpa-pedicure pa sila bago pumunta sa Palanca. Well di naman talaga importante kung ano ang isusuot mo. Hello, nanalo ka na ng Palanca. Wala ka nang kailangan pang patunayan.Sa lahat ng winners this years, oy congrats mga ate!

Tuesday, August 14, 2007

heartbroken?

Pag direktor ka, iniisip ng mga tao sa production, me sagot ka sa lahat ng tanong nila. Iko-consult sa yo mula make-up ng artista hanggang sa kulay ng kurtina sa set hanggang sa kung anong oras mo gustong magpa-lunch at dinner break. Dati, nung nagsisimula ako, nagpapanic ako tuwing me lalapit sa akin at magtatanong. Kasi sa totoo lang, karamihan sa mga direktor, nagdudunung-dunungan din lang. Karamihan, insecure. At kasama na ako dun. Pero pagtagal-tagal, nasanay na rin ako. Dinadaan ko na lang sa attitude. Last week, may lumapit na PA (production assistant) sa akin sa shoot. As usual, me tanong. Paano daw ba mag-cope kapag heartbroken ang isang tao? Siyempre natigilan ako. Inisip ko muna kung sakop pa yun ng trabaho ko bilang direktor. Kung nagkataong mali ang gising ko, baka natarayan ko siya at inabutan ng blade. Eto ang sagot, maglaslas ka.

Pero dahil batang baklita ang PA ko, na-feel ko ang pain niya. Parang ako nung dalaginding ako. At sa experience ko, wala nang le-level pa sa kalbaryo ng isang baklang sawi sa pag-ibig.

Eto ang tandaan oras na ikaw ay nagdadalamhati: hindi masama ang umiyak. Siguraduhin lang na maganda ka pa rin. Asan na lang ang hustisya kung depressed ka na nga, mukha ka pang kasuklam-suklam. May isa akong kaibigan, nung maghiwalay sila ng partner niya, umiiyak lang siya kapag nasa harap ng salamin. That way, nababantayan niya raw ang hitsura niya. Sa kababantay niya, na-perfect niya ang art ng pag-iyak na isang luha lang ang pumapatak. In fairness talo pa niya si Claudine Baretto pag nagmo-moment. Me angking sweetness pa rin kahit bitter. Yun ang dapat nating i-aspire, mga kapatid.

Iwasang i-channel ang poot ni Celia Rodriguez tuwing maiisip ang ex. Wag nang sayangin ang oras sa paghahanap ng hitman. Remember, walang kontrabidang nagwawagi. Sa halip na maghiganti, maging graciosa. Kahit ikaw ang niloko, magpasalamat na lang na tapos na ang lahat. Pero wag ding tanga. Wag nang pangarapin na magiging friends kayo ever. Iwanan na sa kangkungan ang mga taong nanakit sa yo. Unless mahilig ka sa kangkong.

Pwedeng makipagdate. Pwedeng makipagsex. Malaking tulong yan sa self-esteem. Pero wag na wag nyong tutularan ang isang kakilala ko. Tuwing me matatapos na relasyon, naghahanap agad ng kapalit. Itago natin siya sa nick na Lookingforaseriousrelationship. In fact isa siyang alamat sa bi-manila sa dami ng nabibingwit niyang jowa sa pagchachat. Sa limang nakarelasyon niya, tatlo dun suicidal, yung isa muntik nang sinunog yung condo niya, at yung pinakahuli pinagdududahan niya hanggang ngayon na kinukulam siya dahil laging sira ang tiyan niya. Moral lesson: I-enjoy muna ang pagiging single. Siyempre hindi madali sa simula. Sa gabi, pag wala ka nang amigang makausap, mag-isa kang hihikbi–hikbi sa pillow. At kung gaya ka ng bestfriend ko, malungkot na nga makikinig pa ng Bluer than blue at Tears in heaven, at may-I-sing pa ang bakla habang nakatanaw sa window, tapos maaawa sa sarili. OK lang yan. Walang taong baduy sa nagdadalamhating puso. Siguraduhin mo lang na di ka napapanood ng kapitbahay mo dahil baka tuluyan kang maglaslas sa sobrang kahihiyan.

And finally, reinvent yourself. Parang si Madonna. O kung masyadong mataas para sa yo si Madonna, andiyan naman si Juday, in fairnez glamorosa na ang ate nyo. Salamat sa Fitrum. Pag-aralan kung paano nila nirepackage ang sarili. Baka pwede mong i-apply sa buhay mo? Hindi kailangan si Belo at Calayan. Walang masama sa pagpapalagay ng pwet at pagpapa-lipo pero mas maganda kung magpapaka-career woman ka muna. Kung wala kang career, pwes maghanap ka. Wala sa bokabularyo ng mga bakla ang katamaran. Magpakabusy sa work. Kahit di mo work, angkinin mo. Siguraduhin mo lang na wala kang maaapakan sa pangangarir mo ng trabaho ng iba. Maging competitive. Magkamal ng yaman. At pag nasa tugatog ka na ng tagumpay, darating ang araw at magkikita uli kayo ng ex mo. Sa araw na yun, matipid kang ngingiti (yung ngiting walang kurap para mas may impact), saka magbibitiw ng one liner: well, fancy meeting you here stranger (dapat ma-carry mo ang line na to bakla, walang buckle!) sabay flip ng hair at walk away. Yun ang best revenge, ate.