Monday, April 30, 2007

man crush

Kakasuklam. May nakasalamuha na naman akong closeta sa isang meeting. Kwento ng kwento tungkol sa “girlfriend” niya. Mesmerized akong nakinig for 2 reasons: 1) Ang nipis ng kilay niya, parang hipan mo lang malalagas na, kating-kati tuloy akong itanong kung bored ba siya sa buhay niya at pinagdidiskitahan niya ang kilay niya, dapat manood siya ng Oprah para malaman niya ang tamang paraan ng pagpluck 2) Parang bilib na bilib siya sa sinasabi niya, eh engot ba siya palagay niya may bumibiling straight siya? Kung negosyo ang pagiging straight, ay day matagal na siyang nalugi.

Sa totoo lang may simpatiya ako sa mga closeta. Galing na rin ako diyan once upon a time. Para kang rapunzel na nakakulong sa tore. Alam mong mahaba ang hair mo, pero alam mo ring walang darating na prince charming para i-save ka. Di ba ang sad? Kaya nirerespeto ko ang mga closeta. Para hindi ka magladlad, siguradong me malalim kang dahilan. Pero may ilang closetang gusto kong i-barbecue. Closeta na nga nanggogoyo pa ng mga babae. Kukuha ng cover girl, gagawing nobya, or worse, papakasalan! Buti sana kung kaya nilang panindigan. Dapat isama yan sa campaign mga tatatakbo ngayon sa senado. No to drugs. No to violence. No to tax hikes. At mas malaking NO sa mga closetang naninira ng buhay ng mga babae.

Nung college ako, hindi ako makapagladlad dahil lahat ng kaibigan ko straight. Natakot akong pag nagladlad ako, mawawalan ako ng kaibigan. At yun lang naman talaga yun di ba, takot. Meron diyan natatakot na itakwil ng pamilya. May iba naman natatakot ma-discriminate sa trabaho. Dahil sa takot, maraming tao ang hindi totoo sa sarili nila. Buti na lang sa panahong ito, di na ganun kahirap ang maging closeta. Kasi uso na ang mga metrosexual. OK na ang maging vain kung straight ka.

May theory ako na ang mga unang metrosexual sa Pilipinas ay mga OFW, lalo na yung mga nagsa-Saudi. Malalaman mo daw kung sino ang nag-Saudi di lang sa dami ng alahas na suot niya, kundi lalo na sa lagay ng mga kuko niya. Ewan kung anong meron sa Saudi, pero lahat na lang yata ng straight na nagtrabaho doon, biglang nawiwiling magpa-manicure at pedicure. Mukhang goons pero ang ang kikintab at pupula ng mga kuko. Winner!

At dati, kung lalaki ka at me crush kang kapwa lalaki, pagdududahan na agad kung straight ka talaga. Pero ngayon, walang kaso. Kasi uso na rin ang man crush. Straight to straight na paghanga. M2M pero walang malisya.

Dudepare, cute talaga niyang si Mike no?

Sa bading di totoo ang man crush. Kung crush mo ang isang lalaki at bakla ka, ate imposibleng kahit slight, wala kang pagnanasa sa tao. Gusto mo siyang maikama, mahalikan.O sige, granted na isa kang dalaginding, siguro kahit konting smack, na-imagine mo. Smack lang. Pero sa tongue.

O baka ako lang to. Baka naman posible ngang magka-man crush ang mga bading? As in non-sexual, platonic. Hmmm. Fun ba yun?

Sunday, April 01, 2007

baon

Marami na akong life lessons na nakolekta sa buhay ko. Halimbawa, nung college ako at nagsimulang manood ng sine mag-isa, natutunan kong hindi lahat ng lalaking naka-baseball cap sa dilim eh cute. Naku neng, kung isa kang dalaginding na naghahanap ng hada, maging wise. Magdala ng flashlight sa sinehan. Kasi karamihan sa mga naka-cap na yan, bading at mas mataas pa ang hairline kay Bembol Roco.

Pero kung may isang life lesson akong hindi malilimutan, eto yung natutunan ko nung Grade 4 ako.

Nag-elementary ako sa isang school na walang canteen. Pag recess, lahat kami ng classmates ko, bitbit ang mga lunchbox namin, nagtatakbuhan papunta sa playground na walang laman kundi isang kinakalawang na swing.

Isa lang ang pwedeng umupo sa swing na ito. Si John-John. Ang may pinakamagarang Superfriends lunchbox sa buong school. Oras na umupo si John-John sa swing, lahat kami pupuwesto na sa paligid niya, naghihintay na buksan niya ang lunchbox.

Sa memory ko ngayon, slow-mo at may kasabay na drumroll ang pag-angat ng takip ng lunchbox ni John-John. Kulang na lang magpalakpakan kami, sobrang excited na malaman kung ano ang baon niya.

Pag bata ka, status symbol ang baon. Kung ang teenagers brand-conscious, ang mga bata baon-conscious. Sa lahat ng ayokong pinapabaon sa akin, yakult. Una, di ko gusto ang lasa. At pangalawa, walang pumapansin. Siyempre pag recess, gusto mo bida ka. Masaya ako pag me nakukubrang sustento ang mommy ko sa daddy ko, kasi ibig sabihin makakapag-baon uli ako ng Nuts n Pops (caramel popcorn with nuts) at Sunkist orange juice (yung triangle ang tetrapack at may papel na dapat i-peel off bago tusukan ng straw). Pag ito ang laman ng lunchbox ko, mayabang ako. Kasi ito yung klase ng baong gustong hingin sa yo ng classmates mo. Entonces, sikat ka.

Pero si John-John, ibang level. Kasi ang baon niya, imported. Minsan, Pringles. Hershey’s. At kung ano-anong PX goods na binibili daw ng Mommy niya sa kapitbahay nilang Muslim. Pag pasko, nagdadala din siya ng kastanyas, at di pa madaling bilhin ang kastanyas noon. Kaya kahit walang pinagkaiba ang lasa sa kamote, sarap na sarap kami pag binibigyan niya kami ng kastanyas. Siyempre tuwing class election, siya ang binoboto naming president. Vice president si Jocelyn Mata kasi madalas hamburger ang baon niya (pero tukso namin, gawa yun sa uod, di ko na maalala kung bakit). At yung classmate ko namang namimigay ng Horlicks chocolates pag recess, naging treasurer.

May classmate kaming sa sobrang hirap laging walang baon. Si Charles. Sa awa ng klase sa kanya, naboto siyang sergeant-at-arms (although pag elementary ka, alam mong walang kwentang posisyon ang sergeant at arms). Pag recess, andun lang siya sa desk niya, nagdodrowing.

Minsan, nagulat kami nung sumama siya sa aming mag-playground, bitbit ang isang supot. Ibig sabihin, may baon siya! Excited ang lahat kung ano ang dala niya. Inabangan namin kung ano ang laman ng supot: dalawang pirasong pandesal. Sa hierarchy ng mga baon, wala namang masama sa pandesal. Basta masarap ang palaman. Hotdog. O kaya peanut butter. Kaso yung kay Charles, sardinas. Nagtawanan kami (nung bata ako, sardinas ang pagkain ng mahirap, hindi instant mami). After that, hindi na uli nagpunta sa playground si Charles.

Isang beses nag-away ang mommy at daddy ko. Super duper late ang sustento. At dahil walang savings ang mommy ko, in less than a month, from upper middle class naging dukha kami. Dumating na ang araw na kinatatakutan ko. Wala akong baon! Eto na, nung hinahatid na ako ng yaya ko papuntang school (walang baon, pero may yaya, only in the Philippines di ba) masuka-suka ako sa sobrang anxiety. Dala ko pa rin ang mickey mouse lunchbox ko, pero walang laman. Ayoko talagang pumasok, pero ang promise ng mommy ko, bago mag-recess darating siya sa school, dadalhan niya ako ng Nuts n Pops at Sunkist.

Hintay ako ng hintay sa mommy ko. Hindi dumarating. Eh malapit nang mag-recess. Ano’ng gagawin ko? Ano pa, eh di magdrama. Kunwari biglang sumakit ang tiyan ko. Dinala ako sa clinic, may pinainom sa aking gamot, at nung mismong recess na, tumakbo ako sa CR, kunwari may LBM. Pero ang totoo, nakasilip lang ako sa bintana ng CR, kung saan tanaw ko ang classmates kong nagbibidahan ng baon nila. Siyempre nag-moment ako, umiyak. Mayamaya napansin ko, may nanonood sa akin. Si Charles. Eh di nainis ako. Anong tinitingin-tingin mo diyan? sabi ko. Pinapacheck daw ng teacher namin sa kanya kung OK ako, kanina pa kasi ako sa CR. Eh masakit nga ang tiyan ko eh! sagot ko. Tahimik na umalis si Charles.

Uwian na. Finally, nakahinga na rin ako nang maluwag, nalusutan ko ang recess. Pero dahil sa gutom at siguro epekto ng gamot na pinainom sa akin, sumasakit na talaga ang tiyan ko. May nagbebenta ng banana-q sa kanto kaso wala namang pera ang yaya ko kundi pamasahe namin pauwi.

Mayamaya, habang naghihintay kami ng jeep, tumindi lalo ang sakit ng tiyan ko. Umiiyak na ako sa yaya ko. Sabi niya, sige ibibili kita ng banana q pero maglalakad tayo pauwi. Pumayag ako. Palapit na kami sa tindahan ng banana q nang pansinin ng yaya ko ang mickey mouse lunchbox ko. Ano daw ang nilagay ko sa loob, ba’t may umaalog. Di binuksan namin. May supot sa loob.

At sa loob ng supot, may dalawang pirasong pandesal. Sardinas ang palaman.

In fairness, masarap pala. At di namin kailangang maglakad pauwi ng yaya ko. Pero the next day, ni hindi ako nag-thank you kay Charles. At ni hindi ko siya binigyan ng baon kong Nuts n Pops. Nung sumunod na taon, di na namin nakita si Charles. Ang balita, bumalik na daw sila sa probinsya dahil nagkasakit ang tatay niya.

Tuwing naiisip ko si Charles, lagi akong nagi-guilty. Wish ko na yung yung kabaitang ipinamalas niya sa akin, sana paulit-ulit niya ngayong tinatamasa sa buhay niya. At wish ko rin, wag nang maging madamot ang mga tao sa thank you. O I love you (pero sana di plastik!). Di naman kabawasan sa savings.