Friday, September 21, 2007

october 10


Nung 2001, dahil sa sunud-sunod na text sa akin ng mga kaibigan ko, kahit di ako ang klase ng taong mahilig sa pulitika, pumunta ako sa Edsa at naki-rally sa libo-libong tao para hingin ang resignation ni Erap.

Nung isang taon, me kumalat na text tungkol sa prophecy ng isang madre na magkakaroon daw ng malakas na lindol sa Metro Manila. Kaya madalas wala ako sa condo namin. Hello, nasa 23rd floor kaya kami. Paano na lang kung lumindol nga.

Imagine: dahil sa isang text pwedeng magbago ang mood—o di kaya kapalaran ng isang tao. Nagtext ang jowa mo, pero walang smiley sa dulo, iisipin mo, baka nagtatampo. Sa text, lahat ng tao, magalang. Lahat nagpo-po. Lapit na po. D2 na po. Wer u na po? At aminin natin, dahil sa texting, wala tayong kandidatang umuuwing luhaan sa Ms Universe. Kasi basta Ms Philippines, sigurado nang me title: Ms Photogenic. Thank you sa text votes.

At ang bilis ngayong kumalat ng tsismis dahil sa text. Eh kung papaniwalaan mo lang ang text, dalawang beses nang namatay si Aga Mulach. At ilang beses nang nagka-coup sa bansa natin.

Nung October 10, 2004 sinimulan kong isulat ang script ng Roxxxane. Tungkol sa cellphone. Sa texting. At dahil bakla ako, tungkol din sa kabaklaan. Mahina ako sa date (anniv nga namin ng partner ko nakakalimutan ko), pero ito naaalala ko. Kasi mismong araw yun ng birthday ko. At yun ang gift ko sa sarili ko: isang script para sa directorial debut ko.


May 3-picture contract ako sa Regal Films kaya isa sila sa una kong nilapitan para ilako ang script ng Roxxxanne. Tamang-tama, naghahanap sila ng material noon para i-launch si Katrina Halili. Gay film ang Roxxxanne pero crucial sa kwento ang role ng babae, mysterious, sexy, perfect para kay Katrina. Pero di ako umasa. Kasi nga gay movie, at walang commercial appeal, parang imposibleng magustuhan ni Mother.

Aba, 3 days later tumawag ang Regal, nagustuhan daw nila ang script. Pwede nang mag-preproduction meeting para pag-usapan ang cast at locations. Eh di siyempre natuwa naman ako. Kasi gusto ko talaga yung material. Pero nung araw ng pre-production, umupo si Mother sa meeting at tinanong ako: Jun Lana, may eksena ba yan sa beach?

Beach?

Hindi raw kikita ang pelikula kung walang eksena si Katrina Halili sa beach. Ganun lang, na-shelve ang Roxxxanne. At para ma-please si Mother, gumawa kami ng pelikula para kay Katrina, at beach ang main location. 5 days ang binigay sa akin para tapusin lahat ng beach scenes sa Boracay. Sa limang araw na yun, walang araw na hindi bumabagyo. Naka-bikini nga si Katrina, pero halos panay interior ang eksena, kasi kulang na lang lamunin ng malalaking alon ang buong Boracay dahil sa bagyo. Sobrang akong depressed habang dinidirek ang ang pelikula. Eto yung naging “Gigil”. Na hindi na nga kagandahan, flop pa.

Kaya natuto ako. Kung susugal na rin lang ako, dun na sa gusto ko. Kaya binalikan ko ang script ng Roxxxanne. Nag-decide ako, ipo-produce ko siya. Bumuo ako ng team, tinawaran ko ang talent fees ng mga tao, pero 2 weeks bago mag-shoot, naospital ako. Ang laking gastos. Kaya na-shelve uli ang Roxxxanne. Nung nasa operating room ako, tinanong ako ng doktor kung anong preferred ko: gising o tulog habang inooperahan? Sabi ko gising, kasi iniisip ko pa rin kung paano pwede pang ibaba ang budget ng Roxxxanne.


Di ako tumigil sa paghahanap ng producer. Isang araw, ininterview ako sa isang TV show sa cable. Doon ko nabanggit ang tungkol sa dream project ko. A week later, pinatawag ako ng isang producer. Napanood niya raw ang interview sa akin. At dahil na-impress daw siya sa passion na ipinakita ko para sa project, tutulungan niya raw ako. Binigyan niya ako ng 1 million pesos para masimulan ang Roxxxanne.

Eh di happy. Binuo ko uli ang team, nag-recast ng mga artista. Pero ilang araw bago magsimula ang shoot, nasunog ang location namin. Muntik nang ma-shelve uli ang project. Pero buti na lang masipag ang AD ko, may nakuha agad na bagong location, at di hamak na mas swak sa script.

6 am hanggang 6 am ng sumunod na araw ang shoot. Sa normal na shooting, 6-8 sequences ang kinukunan kada araw. Kami, 25 sequences. Kaya planadong-planado bawat galaw namin. Pero siyempre, kahit anong plano, marami pa ring aberya sa set. Nung unang araw, me tatlong artista akong kailangang isugod sa ospital dahil nakatapak ng kinakalawang na pako. Nung sumunod na araw, meron namang matandang natalisod sa nakakalat na gamit ng crew, nabagok ang ulo, kailangan uling isugod sa ospital. Meron ding artistang nag-walk out dahil hindi gusto ang pagkain namin, kaya para amuin ibinili namin siya ng “special food”. At meron ding artistang halos araw-araw kong binabantaang sisipain dahil take 10 na, hindi pa rin niya madeliver nang maayos ang dialogue niya. (Pero in fairness, mukhang siya pa ang mapapansin sa pelikulang ito.)

Tapos na ang shooting, meron pa ring aberya. Nung padalhan ko ng rough cut ng pelikula ang musical scorer ko, bigla siyang nagback out. Dahil pornographic daw ang OBB (opening credits) o 1st two minutes ng pelikula. Ni hindi ako tinawagan para mag-resign. Tinext lang ako. Text! Eh di deadma ako. Ayaw niya, wag niya. Ang problema, may hinahabol kaming schedule the next day. Kaya alas dos na ng umaga, nasa Bang Coffee pa rin kami ng AD ko sa Tomas Morato, nagtatawag ng mga kakilala sa industriya, naghahanap ng pwedeng pumalit sa scorer ko.


Pagkatapos ng mahabang biyahe, sa October 10, yung mismong araw kung kelan ko sinimulan ang script, sa wakas, premiere night na rin ng Roxxxanne. Dapat para sa cast and crew lang ito. Pero dahil malaki ang venue sa UP, nag-decide akong i-open na rin siya sa public.

Honestly, di ko alam kung maipapalabas dito ang Roxxxanne. Eh OBB pa nga lang, may umatras na sa mismong staff ko. Provocative siguro. Senswal. Pero pornographic? 3 taon kong iginapang ang pelikulang ito… sasayangin ko ba lahat ng pagod ng mga tao para lang sa isang pelikulang bastos? Maraming pwedeng sabihin ang mga tao tungkol sa pelikulang ito. Kanya-kanyang opinyon naman yan e. Pero isa ang sigurado ko: Me bayag ang pelikulang ito. At dun pa lang, proud na ako.


5 comments:

Anonymous said...

Hi Jun, Good luck sa movie na to! =) I always visit your blog. Idol kita pagsusulat!

pat said...

grabe, talamak pala talaga ang machinations ng mga producers/ bigwigs ng film industry naten kaya may mga napoproduce na substandard na movies. parang laging may pera factor.

hopefully magkaro'n ng wide distribution ang roxxxanne at sana pati mga bata mapanood siya. sana ren hindi lang siya sa 'gale ipalabas. ang layo ng ortigas.

anyway, congrats jun. Ü

Anonymous said...

waw kudos sayo! what a rough journey, but you saw it through.

David said...

october 10 ang birthday niyo?? tama ba intindi ko?? astig ka-birthday niyo bestfriend ko (na ex ko rin at the same time).. hehe..

victormanalo said...

jun,astig ang movie na to,this is one of the films that made me conceptualize of a possible sequel in my mind.lol.palagi kong iniulit ulit yung scene sa revelations na. the best. kaya lang heto may napansin ako na inconsistency sa movie.kindly correct me if i'm wrong.eto yung scene na tinawagan ni marlon si jonas na puwede na syang pumasok sa bahay kasi tulog na si nanay nya.pano nya matawagan si jonas eh all the while hindi rin na establish na merong celfon si jonas from the start of the movie. pakilinaw po..thanks and you made an impact on me by this movie.